Urząd Zamówień Publicznych

Sygn. Akt II S.A. 1776/2000

WYROK

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 września 2000 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 września 2000 r. sprawy ze skargi Prezesa Trybunału Konstytucyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 9 czerwca 2000 r. Nr ZD/5929/00 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych

1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3798/00

2/ stwierdza nieważność decyzji Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00

3/ zasądza od Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz Prezesa Trybunału Konstytucyjnego 500 złotych /pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIENIE

Prezes Trybunału Konstytucyjnego wnioskiem z dnia 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 wystąpił do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych "o wyrażenie zgody na wszczęcie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego w trybie przetargu ograniczonego". W uzasadnieniu prawnym, że dla wszczęcia na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia konieczny jest wniosek strony mającej legitymację procesową strony /art. 61 § 1 w związku z art. 28 k.p.a./ powołano § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określenia szczególnych zasad udzielenia zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa /wszczęcie postępowania o udzieleniu zamówienia na zasadach szczególnych/ w związku z art. 14 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych / określenie proponowanego trybu udzielenia zamówienia jako przetargu ograniczonego/.

W uzasadnieniu wniosku Prezes Trybunału Konstytucyjnego podał, że udzielenie zamówienia w trybie szczególnym jest uzasadnione:

A/ ochroną tajemnicy państwowej,

B/ zapewnieniem bezpieczeństwa Państwa,

C/ oraz zapewnieniem bezpieczeństwa pracy Trybunału i jego niezawisłości oraz zapewnieniem bezpieczeństwa Kancelarii Premiera RP oraz znajdującej się w sąsiedztwie Nuncjatury Apostolskiej /ważne interesy Państwa/.

Ad.a/ Prezes Trybunału wskazał, że niejednokrotne sprawy rozpoznawane przez Trybunał Konstytucyjny wiążą się z dostępem do informacji stanowiących tajemnicę państwową w rozumieniu ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych /na przykład skargi konstytucyjne wnoszone przez pracowników UOP-U/.

Z uwagi na powyższe w Trybunale znajduje się kancelaria tajna, która wobec nie spełniania obowiązujących wymagań ma być w ramach prac zmodernizowana.

Także pomieszczenia Trybunału, w których są analizowane i opracowywane sprawy przez sędziów i ich współpracowników są wyposażone w systemy zabezpieczające /między innymi karty magnetyczne dla pracowników/.

Tymczasem osoby wykonujące prace budowlane będą mogły się poruszać po całym obiekcie, również po godzinach urzędowania Trybunału. Trybunał nie ma możliwości zapewnienia ciągłego dozoru pracowników wykonawcy.

Ad.b/ Prowadzenie, zdaniem Prezesa Trybunału, prac i poruszanie się po obiekcie pracowników wykonawcy stwarza nie tylko podwyższone ryzyko dostępu do informacji stanowiących tajemnicę państwową, ale także stwarza możliwość zainstalowania urządzeń umożliwiających dostęp do informacji dotyczących rozpoznawanych spraw i przygotowywanych orzeczeń. Uzyskanie takiego dostępu stworzyć może sytuację, w której pozyskane informacje wykorzystywane będą w celach mogących zagrozić bezpieczeństwu Państwa.

Ad.c/ Wszystkie sprawy rozpoznawane w Trybunale są objęte procedurami określonymi w przepisach dotyczących pracy sądów powszechnych /tajemnica sędziowska/ a niektóre sprawy mają też klauzule tajności. Dlatego musi być wyeliminowana możliwość pozyskania informacji dotyczących rozstrzygnięć przygotowywanych przez składy orzekające. Przewidywana rozbudowa siedziby Trybunału Konstytucyjnego pod względem architektonicznym i budowlanym będzie nawiązywać do zasadniczego budynku, z którym będzie połączona dwoma łącznikami. Wszystkie instalacje, to jest centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjne, energetyczne, teletechniczne i sieć komputerowa będą wyprowadzone z budynku zasadniczego, a więc ekipy budowlane będą musiały mieć wstęp do aktualnej siedziby Trybunału Konstytucyjnego.

Rozbudowa siedziby Trybunału ma nastąpić na działce położonej - jak była już mowa - w bezpośrednim sąsiedztwie Kancelarii Premiera RP i Nuncjatury Apostolskiej.

W konkluzji wniosku Prezes Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, że w świetle przedstawionych okoliczności sprawy, mamy do czynienia z wysoce specjalistycznym charakterem zamówienia, przy jednoczesnym istnieniu bardzo ograniczonej liczby wykonawców mogących wykonać to zamówienie /por. art. 32 pkt 1 ustawy o zamówieniach publicznych/ oraz że za niedopuszczalne należałoby uznać także przekazanie wszystkim zainteresowanym firmom wraz ze specyfikacją istotnych warunków zamówienia i planów budynku oraz znajdujących się w nim instalacji /por. § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określania szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa/.

Konieczność opublikowania ogłoszenia o przetargu /postępowanie na zasadach ogólnych/ oznacza praktycznie konieczność udostępnienia całości dokumentacji - w tym dokumentacji szczegółowych - wszystkim zainteresowanym. Zgodnie bowiem z przyjętymi interpretacjami przepisów ustawy o zamówieniach publicznych, zgłoszenie się po ogłoszeniu przetargu ograniczonego w Biuletynie Zamówień Publicznych wykonawcy nie zaproszonego uprzednio do postępowania świadczy o nie zaproszeniu przez zamawiającego "wszystkich znanych wykonawców" i praktycznie nakłada nań obowiązek udostępnienia dokumentacji przetargowej również temu wykonawcy.

Złożony u Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych wniosek z dnia 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 Prezesa Trybunału Konstytucyjnego dotyczył więc wyrażenia zgody na rozpoczęcie postępowania na zasadach szczególnych /§ 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r./ oraz wskazywał proponowany tryb postępowania /§ 6 ust. 3 pkt 3 cytowanego rozporządzenia/-przetarg ograniczony.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych uznał, że został złożony nie jeden wniosek "o wyrażenie zgody na wszczęcie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia na rozbudowę Trybunału Konstytucyjnego w trybie przetargu ograniczonego" /brzmienie wniosku/ a uznał, że wniosek z 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 zawiera dwa rozłączne wnioski:

A/ o wyrażenie zgody na zastosowanie przetargu ograniczonego w trybie zwykłym /z uwagi na powołanie w uzasadnieniu prawnym wniosku Prezesa Trybunału Konstytucyjnego § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 sierpnia 1996 r. w związku z art. 14 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych/

B/ o wyrażenie zgody na przeprowadzenie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenia zamówienia publicznego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego.

Ad.a/ Prezes Urzędu Zamówień Publicznych decyzją z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00 postanowił wyrazić zgodę na zastosowanie trybu przetargu ograniczonego /na zasadach ogólnych/ na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego. W sentencji decyzji powołano jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 14 ust. 3 w związku z art. 32. Ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. Decyzja nie zawiera uzasadnienia /chociaż nie powołano art. 107 § 4 k.p.a./ a tylko pouczenie, że strona niezadowolona z decyzji może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia/. Prezes UZP nie wyjaśnił więc z uwagi na jaki "specjalistyczny charakter zamówienia" /art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych/ istnieje ograniczona liczba wykonawców mogących wykonać zamówienie, stąd nie wiadomo jakie racje z wniosku Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 zostały podzielone a jakie nie.

Ad.b/ Prezes Urzędu Zamówień Publicznych decyzją z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00 odmówił Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego "wyrażenia zgody na przeprowadzenie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego". W uzasadnieniu, między innymi podano, że a/ "w wyniku gruntownej analizy uzasadnienia wniosku z 30 marca, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniły by słusznym wszczęcie postępowania na zasadach szczególnych"

B/ "/.../ w opinii Urzędu Zamówień Publicznych nie zachodzi sytuacja, z której wynika, że przedmiot zamówienia jest związany z ochroną bezpieczeństwa narodowego, ochroną tajemnicy państwowej, bądź innym ważnym interesem Państwa".

Prezes UZP zgodził się, że Trybunał Konstytucyjny jest instytucją "mającą bezpośredni wpływ na sprawy takie jak polityka wewnętrzna i zagraniczna oraz bezpieczeństwo Państwa" a planowana rozbudowa obiektu i modernizacja kancelarii tajnej "mogą oznaczać łatwy dostęp do wszystkich pomieszczeń, w tym także strefy bezpieczeństwa", ale to nie wystarcza - zadaniem Prezesa UZP - do ustalenia "że powstałoby jakiekolwiek zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa". Nie ma więc "potrzeby ograniczenia swobody konkurowania na rynku zamówień publicznych" a konkretnie wyłączenia z zamówienia publicznego Prezesa Trybunału Konstytucyjnego stosowania niektórych przepisów ustawy o zamówieniach publicznych /zgodnie z § 2 pkt 1-6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określenia szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa/.

W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00 Prezes UZP wskazał Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego, że ewentualnie może zabezpieczyć dane Trybunału Konstytucyjnego poprzez rozwiązanie ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5, cytowana ustawa ma zastosowanie do przedsiębiorców, jednostek naukowych lub badawczo-rozwojowych ubiegających się o zawarcie lub wykonujących umowy związane z dostępem do informacji niejawnych, dotyczące realizacji zadań opłacanych w całości lub w części ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. Szczegóły w tej kwestii zawiera rozdział XI cytowanej ustawy z 22 stycznia 1999 r. /zobowiązanie wykonawcy w umowie do ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę przekazanych w związku z wykonaniem umowy oraz poddanie wykonawcy przez służby ochrony państwa dokładnemu postępowaniu sprawdzającemu w celu wydania lub nie wykonawcy przez służby ochrony państwa, świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego potwierdzającego zdolność do zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed nieuprawnionym ujawnieniem/.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych w uzasadnieniu swojej decyzji z 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00 wskazał także, iż:

A/ na terenie Kancelarii Premiera RP od dłuższego już czasu są prowadzone prace remontowe do wykonania których wyłoniono podmiot zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o zamówieniach publicznych,

B/ powołał "wykładnię analogicznych przepisów Unii Europejskiej dokonaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości" w orzeczeniu z 5 grudnia 1989 r. w sprawie C-3/88 "Re Data Processing" bez żądnego zresztą omówienia tych "analogicznych przepisów" i samego orzeczenia.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego 24 kwietnia 2000 r. wystąpił do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując na braki w merytorycznym uzasadnieniu decyzji oraz ponownie wskazując konkretne sytuacje, które mogą doprowadzić do naruszenia tajemnicy państwowej i bezpieczeństwa Państwa.

Dyrektor Departamentu Prawnego Urzędu Zamówień Publicznych pismem z 24 maja 2000 r. /w miesiąc po zwróceniu się przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do Prezesa UZP /zwrócił się do Trybunału o przedstawienie szczegółowego zakresu robót związanych z modernizacją kancelarii tajnej Trybunału.

Odpowiedzi na to pismo udzielił Prezes Trybunału Konstytucyjnego pismem z dnia 3 czerwca 2000 r. nr D1-201-1/2000, w którym wskazał, że przesłanie - zgodnie z żądaniem "dokumentacji projektowo-przedmiotowej inwestycji oraz określenia szczegółowego zakresu robót związanych z modernizacją kancelarii tajnej w budynku Trybunału Konstytucyjnego" nie jest możliwe, bo dokumentacja projektowa jest jeszcze opracowywana przez biuro projektów. Prezes Trybunału Konstytucyjnego raz jeszcze w piśmie z 3 czerwca 2000 r. przedstawił szczegółowo stan faktyczny i prawny sprawy.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych decyzją z dnia 9 czerwca 2000 r. ZD/5929/00 utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 18 kwietnia 2000 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na przeprowadzenie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego. Podtrzymano argumenty z uzasadnienia decyzji z 9 czerwca 2000 r. Zarzucono Prezesowi Trybunału, że zignorował wezwanie z 24 maja 2000 r. do przedstawienia dokumentacji projektowej wraz z określeniem szczegółowego zakresu robót związanych z modernizacją kancelarii tajnej, co uniemożliwiło Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych "obiektywną ocenę istniejących zagrożeń bezpieczeństwa Państwa oraz możliwości naruszenia tajemnicy państwowej". Z tego wyprowadzono wniosek, że "rozbudowa siedziby Trybunału Konstytucyjnego jest zadaniem odrębnym nie mającym nic wspólnego z kancelarią tajną".

W uzasadnieniu decyzji Prezesa UZP z 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00 wskazano także, że w decyzji z dnia 18 kwietnia 2000 r. przytoczono orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 5 grudnia 1989 r. C-3/88 "Re data Processing" jedynie przykładowo "jako że trwa obecnie proces zbliżania prawa polskiego do standardów obowiązujących w Unii Europejskiej / orzeczenie wyjaśnia, że ograniczenie zasady równego narodowo traktowania podmiotów ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego może mieć miejsce jedynie w sytuacjach, które same w sobie wykazują bezpośredni i szczególny związek ze sprawowaniem władzy urzędowej/.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego zaskarżył decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00 do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji tegoż Prezesa z 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3798/00, a także nieważności wydanej przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych decyzji z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00 jako nierozerwalnie związanej z decyzją z 18 kwietnia 2000 r. ZS/3798/00 i stanowiącej przedmiot decyzji z dnia 9 kwietnia 2000 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarzucił wskazanym decyzjom rażące naruszenia art. 173 w związku z art. 10 Konstytucji, art. 14 ust. 3 ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych oraz § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 20 sierpnia 1996 r.

Prezes Trybunału w skardze wniósł także, że w przypadku nie uznania że naruszenie prawa nie było rażące wniósł o uchylenie powołanych decyzji, także w związku z naruszeniem przez nie art. 7, 11, 77, 107 § 3 k.p.a.

Skarga podnosi, że nie składano odrębnego wniosku o zatwierdzenie w ramach zasad ogólnych trybu innego niż przetarg nieograniczony, bowiem wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego skierowany do Prezesa Urzędu Zamówień publicznych dotyczył zastosowania zasad szczególnych a dopiero w ich ramach trybu przetargu ograniczonego. Także wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył całości sprawy a więc obu decyzji z 18 kwietnia 2000 r. jako stanowiących skutek tego samego wniosku z 30 marca 2000 r. i nierozerwalnie ze sobą związanych. Zdaniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, skoro obie decyzje były przedmiotem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, to mogą być one - po wydaniu ponownej decyzji odmownej - przedmiotem skargi do NSA.

Strona skarżąca podniosła też, że Prezes Urzędu Zamówień Publicznych nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z przepisami k.p.a., dowolnie przyjmując występowanie bądź niewystępowanie określonych okoliczności. Zaskarżona decyzja, tak jak poprzedzająca ją decyzja, przyjęła dowolną kwalifikację prawną w zakresie tego, czy zachodzi czy nie zachodzi konieczność ochrony bezpieczeństwa Państwa lub ochrony tajemnicy państwowej przy udzielaniu zamówienia publicznego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego /por. § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określania szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa/.

Zdaniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego argumentem uzasadnienia decyzji odmownej nie mającym związku z rozpatrywaną sprawą było powołanie się, że na zasadach ogólnych wyłoniono wykonawcę robót na prace remontowe w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów /nic nie wiadomo o rodzaju i ich zakresie, związkach lub braku takich związków z ochroną bezpieczeństwa Państwa lub ochroną tajemnicy państwowej itp./. Także - według skargi - powołane orzeczenie europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie ma związku ze sprawą /opiera się ono zresztą na postanowieniach Traktatu Rzymskiego/ i dotyczy zasady niedyskryminacji z uwagi na narodowość wykonawcy w ramach przepisów prawa wspólnotowego.

Zdaniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej polskiej, którą zgodnie z jej art. 8 stosuje się bezpośrednio.

Konstytucja stwierdza w art. 173, że sądy i trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz. Powołany przepis - niezależnie od tego, że może stanowić podstawę do dokonania oceny zgodności § 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z 20 sierpnia 1996 r. z Konstytucją w zakresie braku przyznania organom władzy sądowniczej uprawnień, które z mocy ust. 1 § 6 przysługują wymienionym organom lub kierownikom urzędów władzy ustawodawczej oraz Najwyższej Izby Kontroli - powinien być uważany za wskazówkę interpretacyjną, wydanego przed wejściem Konstytucji w życie /17.X.1997 r./ § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Według skargi, jeżeli do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych - mimo że jest on organem władzy wykonawczej - ma należeć rozstrzyganie o wszczęciu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych w odniesieniu do organów sądów i trybunałów, z art. 173 Konstytucji wynika, że w tym zakresie Prezes Urzędu opiera się na stwierdzeniach Trybunału, chyba że przeprowadził zgodnie z zasadami k.p.a. odpowiedni przeciwdowód co do wskazanych przez tego szczególnego wnioskodawcę okoliczności faktycznych oraz wniosków prawnych odnoszących się do tych okoliczności.

Prezes UZP nie tylko w wykładni § 6 ust. 2 cyt. rozporządzenia z 20 sierpnia 1996 r. nie kierował się zasadą znajdującą podstawę w Konstytucji, ale jak była już mowa - nie przeprowadził zgodnego z k.p.a. postępowania dowodowego, zupełnie dowolnie przyjął występowanie lub niewystępowanie określonych okoliczności i nie zastosował ich dowolną kwalifikację prawną, w której jeszcze powołał się na nie mające w sprawie zastosowania orzeczenia europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu zamówień Publicznych podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wniósł o oddalenie skargi w części odnoszącej się do swojej decyzji /wydanej w trybie art. 127 § 3 k.p.a./ z dnia 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00 i odrzucenie skargi w części odnoszącej się do swojej decyzji z 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00.

Zdaniem Prezesa przedmiotem skargi do NSA może być wyłącznie decyzja z 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00 utrzymująca w mocy decyzję ZS/3798/00 z dnia 18 kwietnia 2000 r. odmawiającą zgody na przeprowadzenie na zasadach szczególnych postępowanie zamówienia publicznego na rozbudowę Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast skardze nie podlega decyzja z 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00 w sprawie wyrażenia zgody na zastosowanie trybu przetargu ograniczonego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego, z uwagi na nie wyczerpanie służących stronie środków odwoławczych /art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o NSA w zw. z art. 127 § 3 i w związku z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a./.

Zdaniem Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych wybór przez stronę skarżącą przetargu ograniczonego w trybie zwykłym został jednoznacznie objęty treścią wniosku Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, bo powołano się w nim na art. 14 ust. 3 ustawy o zamówieniach publicznych mówiący, że wybór trybu innego niż przetarg nieograniczony przy zamówieniach o określonej wysokości na zasadach ogólnych /nie na zasadach szczególnych/ wymaga zatwierdzenia przez Prezesa UZP z zastrzeżeniem art. 71a. Tymczasem § 2 pkt 6 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. stanowi, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonym na zasadach szczególnych /nie na zasadach ogólnych/ Prezesa UZP nie zatwierdza wyboru trybu innego niż przetarg nieograniczony.

Prezes UZP nie podjął próby oceny prawnej rozwiązania przyjętego w § 6 ust. 1 i § 8 cyt. rozporządzenia z 20 sierpnia 1996 r. w związku z art. 173 Konstytucji, a więc polemiki z wywodem w tej materii skargi a stwierdził, że:

A/ wykonywanie konstytucyjnych władczych kompetencji Trybunału, nie może być utożsamiane z czynnościami o charakterze administracyjnym, które to czynności są podejmowane w celu zapewnienia funkcjonowania Trybunału od strony organizacyjnej /wewnętrzna działalność administracyjna realizowana przez Prezesa TK i podległe mu Biuro Trybunału nie może być utożsamiane z działalnością Trybunału jako organu władzy państwowej/. Trybunał Konstytucyjny jest jednostką budżetową zobowiązaną do przestrzegania przepisów prawa administracyjnego. W sprawie Prezes Trybunału działał nie jako organ władzy sądowniczej lecz jako kierownik jednostki budżetowej,

B/ stąd nie można twierdzić, że zaskarżona decyzja w jakichkolwiek sposób narusza art. 173 Konstytucji.

Prezes UZP zaprezentował pogląd, że jeżeli nie nadesłał mu Trybunał Konstytucyjny zażądanej "potrzebnej dokumentacji", to miał on "podstawy przyjąć, że w sposób wyczerpujący został zebrany cały dostępny materiał dowodowy".

W odpowiedzi na skargę wskazano, że przy ocenie sytuacji wymienionych w art. 4 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych: Konieczności ochrony bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego państwa lub ochrony tajemnicy państwowej nie mamy do czynienia z uznaniem administracyjnym.

Zdaniem Prezesa UZP budowa nowego pawilonu połączonego łącznikiem z budynkiem aktualnej siedziby Trybunału Konstytucyjnego /pawilon o powierzchni użytkowej 1100 m2 ma pomieścić salę rozpraw i obsługujące ją biura/ nie chroniona klauzulą tajności na podstawie wykazu rodzajów informacji niejawnych stanowiących tajemnice państwową. W wykazie tym nie figurują bowiem takie informacje jak lokalizacja, właściwości ochronne, czy właściwości techniczne budynków będących siedzibami władz administracyjnych czy sądów.

Prezes UZP wskazał, że ryzyku nieuprawnionego dostępu do chronionej prawem informacji przeciwdziałają przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych określające procedury postępowania z dokumentami tajnymi i sposób przechowywania w kancelarii tajnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Dla wszczęcia postępowania na zasadach szczególnych o udzielenie zamówienia publicznego konieczny jest wniosek podmiotu mającego w sprawie legitymację procesową strony /por. 28 w związku z 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określania szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa/. Specjalna regulacja określa, co powinien zwierać pisemny wniosek zamawiającego o udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych. I tak, zgodnie z § 6 ust. 3 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. wniosek powinien zawierać nie tylko opis przedmiotu zamówienia i uzasadnienie udzielania zamówienia na zasadach szczególnych, ale i określenie proponowanego trybu udzielania zamówienia wraz z uzasadnieniem. Tak też uczynił Prezes Trybunału Konstytucyjnego zwracając się z wnioskiem do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych /z dnia 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000/ o wyrażenia zgody na wszczęcie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego w trybie przetargu ograniczonego. Zmówienie publiczne realizuje zainteresowany podmiot a tylko w pewnych elementach postępowania przetargowego zostały przewidziane prawem władcze uprawnienia /decyzyjne/ Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych.

Zamówienia publiczne mogą być realizowane w różnych trybach. Ich rodzaje określa art. 13 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. Wskazane tryby są realizowane na zasadach ogólnych określonych w cytowanej ustawie z dnia 10 czerwca 1994 r., albo na zasadach szczególnych określonych przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określania szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa /do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonego na zasadach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. z wyjątkiem przepisów określonych w § 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r./.

W ramach zasad ogólnych zastosowanie, między innymi, trybu przetargu ograniczonego przy zamówieniach publicznych, których wartość przekracza kwotę 200.000 ECU wymaga zatwierdzenia przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych /por. art. 14 ust. 3 w związku z art. 13 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych/.

Zamawiający /cały czas chodzi o postępowanie na zasadach ogólnych a nie szczególnych/ musi wystąpić więc z odpowiednim wnioskiem do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego wystąpił tylko z wnioskiem o wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia na zasadach szczególnych w trybie przetargu ograniczonego. Prezes Trybunału nie wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie na zasadach ogólnych trybu przetargu ograniczonego. W tej sytuacji Prezes Urzędu Zamówień Publicznych, mimo że nie zachodziła sytuacja z art. 61 § 2 k.p.a. wszczynając postępowanie i wydając w jego wyniku decyzję z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00 o wyrażeniu zgody na zastosowanie trybu przetargu ograniczonego /na zasadach ogólnych/ na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego bez żądania strony dopuścił się rażącego naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych w związku z art. 61 § 1 k.p.a. Stąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine kodeksu postępowania administracyjnego należało stwierdzić nieważność decyzji Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00.

Błędny jest pogląd Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, że skoro w uzasadnieniu wniosku o wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia na zasadach szczególnych w trybie przetargu ograniczonego Prezes Trybunału Konstytucyjnego nietrafnie powołał się dodatkowo także na art. 14 ust. 3 ustawy o zamówieniach publicznych /odnoszących się tylko do wyboru trybu innego niż przetarg nieograniczony, przy zamówieniach o określonej wysokości, na zasadach ogólnych a nie na zasadach szczególnych, co wynika wprost z § 2 pkt 6 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r./, to ma rzekomo oznaczać, wbrew wyraźnemu brzmieniu wniosku i stanowisku prezentowanemu przez Trybunał w dalszych pismach, że strona złożyła obok wniosku o wszczęcie postępowania na zasadach szczególnych, także wniosek o wyrażenie zgody na zastosowanie przetargu ograniczonego na zasadach ogólnych. Należy zawsze badać zamiar i cel strony wyrażony we wniosku o wszczęcie postępowania /art. 61 § 1 w związku z art. 28 k.p.a./. a nie wyrwane z kontekstu sformułowania, czy różne powoływane w uzasadnieniu wniosku przepisy. Wynika to wprost z zawartych w art. 7 k.p.a. zasad: dochodzenia prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu strony w ramach interesu społecznego /z tym korespondują też dalsze zasady k.p.a. a zwłaszcza zawarte w art. 8 i 9 k.p.a./. W rozpatrywanej sprawie Prezes Trybunału Konstytucyjnego występował bowiem nie w imieniu organu władzy państwowej a jako Szef jednostki budżetowej wykonującej czynności o charakterze administracyjnym, mające na celu zapewnienie funkcjonowania Trybunału od strony organizacyjnej. Stąd dla ochrony praw Prezesa Trybunału Konstytucyjnego jako strony postępowania administracyjnego mają pełne zastosowanie wszystkie gwarancje procesowe wynikające z przepisów k.p.a.

W świetle powyższego wniosek Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o ponowne rozpatrzenie dotyczył całości sprawy, a nie tylko odmowy przez Prezesa UZP wyrażenia zgody na przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia na zasadach szczególnych. Decyzja Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZT/3799/00 wyrażająca zgodę na zastosowanie na zasadach ogólnych trybu przetargu ograniczonego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego była więc aktem podjętym w granicach sprawy zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i stąd Sąd mógł, zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stwierdzić, jak wcześniej już wskazano, jej nieważność.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych w toku postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej do NSA decyzji stanął na stanowisko, że skoro Trybunał Konstytucyjny nie nadesłał całej zażądanej "potrzebnej dokumentacji" o planowanej rozbudowie siedziby Trybunału, to miał on" podstawy przyjąć, że w sposób wyczerpujący został zebrany w cały dostępny materiał dowodowy". Prezes Trybunału Konstytucyjnego w trakcie postępowania wyjaśnił, że przedstawienie pełnej dokumentacji robót nie było możliwe, bo była ona jeszcze opracowywana przez biuro projektów.

Skoro nie udało się Prezesowi UZP zebrać w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego koniecznego, jego zdaniem, do rozstrzygnięcia sprawy, to powinien on dalej prowadzić postępowanie uzależniając między innymi, wydanie decyzji od przedstawienia pełnej dokumentacji planowanych robót.

W rozpatrywanej sprawie decyzja została więc wydana bez zebrania i rozpatrzenia całego koniecznego - i to zdaniem Prezesa UZP - materiału dowodowego, co narusza przede wszystkim art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w sprawie określenia szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego, ochronę tajemnicy państwowej, stan klęski żywiołowej lub inny ważny interes państwa zostało wydane na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych w jego ówczesnym brzmieniu.

W dniu 9 listopada 1997 r. weszła jednak w życie ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych /Dz. U. Nr 123, poz. 778/. Nadała ona nowe brzmienie art. 4 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych stanowiącego podstawę ustawową cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. Mianowicie aktualne brzmienie art. 4 ust. 2 nie obejmuje już możliwości określania zamówień publicznych ze względu na "inny ważny interes państwa" a dotychczasowe określenie "ze względu na ochronę bezpieczeństwa narodowego" zostało zastąpione ze względu na "ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa". Pozostałe przyczyny pozwalające na zastosowanie szczególnych zasad udzielenia zamówień Publicznych nie uległy zmianie.

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych, dotychczasowe przepisy wykonawcze /a więc i cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r./ zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą. Oznacza to, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. wbrew swej pełnej nazwie /będącej wiernym odbiciem ówczesnego brzmienia art. 4 ust. 2 - swojej podstawy ustawowej/ odnosi się obecnie tylko do szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych ze względu na stan klęski żywiołowej, ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa lub ochronę tajemnicy państwowej /obecne brzmienie, po nowelizacji z 29 sierpnia 1997 r., art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych/.

W rozpatrywanej sprawie, wszczętej wnioskiem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 dokładnego zbadania wymagało to, czy zachodzą czy nie zachodzą obie lub jedna z przyczyn pozwalających na udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych:

A/ potrzeba ochrony tajemnicy państwowej,

B/ lub potrzeba ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa.

Zarówno a/ jak i b/ są typowymi określeniami nieostrymi wymagającymi bardzo wnikliwej oceny i odzwierciedlającej ją argumentacji organu administracyjnego /Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych/. Tymczasem bardzo obszerne wywody, we wniosku Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2000 r ., starające się uzasadnić, że postępowanie o udzielenie zamówienia na rozbudowę siedziby Trybunału powinno zostać przeprowadzone na zasadach szczególnych, zostały bardzo krótko skwitowane w uzasadnieniu decyzji Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00 odmawiającej Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego wyrażenia zgody na przeprowadzenie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na rozbudowę siedziby Trybunału Konstytucyjnego /decyzji utrzymanej w mocy, po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, przez decyzję tegoż Prezesa UZP z dnia 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00/. Prezes UZP stwierdził po prostu, że jego zdaniem w sprawie "nie zachodzą okoliczności, które czyniły by słusznym wszczęcie postępowania na zasadach szczególnych" i że przedmiot zamówienia nie jest "związany z ochroną bezpieczeństwa narodowego, ochroną tajemnicy państwowej, bądź inny ważnym interesom Państwa".

Brakuje w decyzjach Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych właściwej argumentacji wyjaśniającej:

A/ podjęcie "ochrony tajemnicy państwowej" w znaczeniu użytym przez cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. w związku z aktualnym brzmieniem art. 4 ust. 2 ustawy o zamówieniach publicznych, w związku z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych i stosunku tego pojęcia tajemnicy państwowej w wydanej znacznie później ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych /Dz. U. Nr 11, poz. 95/.

Ustawa z 22 stycznia 1999 r. dotyczy jak wiadomo zasad ochrony informacji /stanowiących tajemnicę państwową lub służbową/, które wymagają ochrony przed nieusprawiedliwionym ujawnieniem, natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. szczególnych zasad udzielania zamówień publicznych /wyłączenia z zamówienia publicznego stosowania niektórych przepisów ustawy o zamówieniach publicznych/. Prawo administracyjne jako całość nie posługuje się jednolitymi pojęciami. Znaczenia poszczególnych pojęć są ustalone na użytek konkretnych ustaw i są ściśle zależne od celów, w którym służy dana regulacja prawna.

Ochrona informacji niejawnych /ustawa z dnia 29.01.1999 r./ pozostaje w określonych relacjach do budowania infrastruktury, w której te informacje będą mogły powstać, czy będą przechowywane /szczególne zasady udzielania zamówień publicznych określane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r./.

W zaskarżonej decyzji odrzucającej zdecydowanie argumentację Prezesa Trybunału, nie wyjaśniono jednak stosunku art. 1 ust. 2 pkt 5 w związku z rozdziałem XI /art. 65-67/ ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych do stosowania lub niestosowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. ze względu na ochronę tajemnicy państwowej. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych z jednej strony stwierdził bowiem, że nie ma potrzeby zastosowania szczególnych zasad do udzielenia zamówienia publicznego na rozbudowę Trybunału Konstytucyjnego, gdyż ograniczy to swobodę konkurowania na rynku zamówień publicznych gwarantowaną ogólnymi zasadami wynikającymi z pełnego stosowania ustawy o zamówieniach publicznych, ale z drugiej strony wyraźnie wskazał na możliwość zastosowania w sprawie rozwiązań ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych, która zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5 w związku z rozdziałem XI /art. 65-67/ wprowadza jednak bardzo daleko idące ograniczenie swobody konkurowania na rynku zamówień publicznych.

Wskazane sprzeczności w uzasadnieniu prawnym wskazują, że zaskarżona decyzja narusza w tym zakresie wymogi wynikające z art. 107 § 1 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

B/ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji utrzymanej przez nią w mocy decyzji z 18 kwietnia 2000 nr ZS/3799/00 nie ma w ogóle wywodów na temat tego, czy w sprawie nie wchodziła w grę potrzeba "ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa", mimo, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego w swoim wniosku z 30 marca 2000 r. nr D1-201-1/2000 skierowanym do Prezesa UZP o wszczęcie na zasadach szczególnych postępowania o udzielenie zamówienia publicznego zaprezentował na ten temat obszerne wywody. Chodzi bowiem o kolejną z przyczyn mogących w sprawie uzasadnić pozwolenie na udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych.

Ustawa z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych w art. 1 ust. 3 stanowi, że jej przepisy nie naruszają innych ustaw o ochronie tajemnicy zawodowej lub innych tajemnic prawnie chronionych a więc i tajemnicy sędziowskiej. Prezes UZP nie wyjaśnił dlaczego konieczność ochrony tajemnicy sędziowskiej, na którą powoływał się Prezes Trybunału Konstytucyjnego nie mieści się w pojęciu "ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i utrzymanej przez nią w mocy mimo zaprezentowanej na ten temat argumentacji Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, dlaczego rozbudowa siedziby jednego z najwyższych organów państwowych nie ma żadnego związku z należytą ochroną bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa /bezpieczeństwo wznoszonego budynku/.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. o wszczęciu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych rozstrzygają w ramach swojego zakresu działania odpowiednie organy władzy wykonawczej, władzy ustawodawczej, Prezydenta RP, Prezes NIK, kierownicy centralnych organów administracji państwowej oraz wojewodowie. Tylko organy samorządu terytorialnego, RPO, różne Agencje, a także cała trzecia niezależna władza sądownicza /sądy i trybunały/ muszą się zwracać o zgodę na udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawiono jednak jak w praktyce orzeczniczej licznych organów upoważnionych do wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na zasadach szczególnych rozumie się "ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa". To pojęcie, zgodnie z zasadą równości wobec prawa, powinno być stosowane jednolicie do wszystkich podmiotów działających na podstawie cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 1996 r. /na pytanie Sądu na rozprawie w dniu 20 września 2000 r. o praktykę orzeczniczą pełnomocnik Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych nie umiał także udzielić odpowiedzi/.

We wskazanym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza więc wymogi określone w art. 107§ 1 i § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów należało, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylić decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia 9 czerwca 2000 r. nr ZD/5929/00 oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję tegoż Prezesa z dnia 18 kwietnia 2000 r. nr ZS/3799/00.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.